گفتاردرمانی ورامین
این وبلاگ به انتشار مطالب آموزشی مربوط به رشته گفتاردرمانی و توانبخشی می پردازد
نویسنده: رضا مسعودی بیدگلی - ۱۳٩۱/٧/۱٠

آسیب‌شناسان گفتار و زبان نقش حیاتی در غربالگری، تشخیص، و افزایش توسعه ارتباطات اجتماعی و کیفیت زندگی کودکان، نوجوانان، و بزرگسالان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم (ASD) دارند. ویژگی های اصلی ASD شامل


ویژگی های اصلی ASD شامل اختلال در تعامل متقابل اجتماعی، اختلال در ارتباطات کلامی و غیر کلامی، و دامنه محدود علائق و فعالیت‌هاست، که ناشی از عوامل زیستی و عصب شناختی می‌باشد. ناهمگنی زیادی بین این افراد، در  حیطه‌های شناختی، اجتماعی، ارتباطی، حرکتی، و توانایی های تطبیقی آشکار وجود دارد. در معیارهای تشخیصی، همه افراد با ASD در زمینه ارتباطات اجتماعی دچار مشکل هستند. بنابراین، بسیاری از افراد با مشکل ASD در دستیابی به شکل و محتوای زبان و سیستم های ارتباطی جایگزین یا اصلی و همه آنها در دستیابی به استفاده از ارتباطات مناسب اجتماعی دچار مشکل هستند. بنابراین، در این  اختلال، اشکال در استفاده از زبان و ارتباط همه‌گیر است چراکه  ASD اصولا یک ناتوانی در ارتباط اجتماعی است. با توجه به ماهیت ASD، اعضای خانواده، همسالان، و شرکای ارتباطی (گروهی که با این افراد ارتباط دارند ـ م) ممکن است با موانعی در برقراری ارتباط و تعامل با این افراد روبرو شوند. بنابراین، نقش آسیب شناس گفتار و زبان حمایت از فرد در ارتباط با محیط زندگی و شریک ارتباطی (به منظور به حداکثر رساندن فرصتها در تعامل با محیط) و غلبه بر موانعی است که منجر کاهش فرصت ها و انزوای اجتماعی فرد می‌گردد.

چهار ویژگی اصلی کودکان اتیستیک را در اینجا بخوانید.

افراد مبتلا به ASD باید واجد شرایط جهت دریافت خدمات گفتاردرمانی  بدون در نظر گرفتن سن، توانایی های شناختی، و یا عملکرد در آزمون استاندارد مهارت های زبان باشند. گفتادرمان‌ها باید از برخی معیارها اجتناب کنند و در انتخاب افراد برای دریافت خدمات شخصا تصمیم‌گیری کنند. از آنجا که ابزار ارزیابی رسمی ممکن است به درستی نتواند اختلالات را در حیطه اجتماعی استفاده از زبان و ارتباط بررسی کند. بنابراین نیاز به برداشتهای بالینی و مشاهدات غیررسمی نیز می‌باشد.

برنامه کاری آسیب‌شناسان گفتار و زبان شامل موارد زیر است:
1) غربالگری: آسیب‌شناسان گفتار و زبان، نقش حیاتی در غربالگری و تشخیص زودهنگام  افراد در معرض خطر ابتلا به ASD و ارجاع به متخصصان با تجربه برای تشخیص و مداخله در خدمات ایفا می‌کنند.
2) تشخیص: آسیب‌شناسان گفتار و زبان به عنوان بخشی از یک تیم تشخیصی هستند ، و فرایند تشخیص باید همراه با ارجاع بیمار به سایر متخصصین جهت رد سایر اختلالات ممکن و دستیابی به خدمات فراگیر دیگر باشد.
3)  ارزیابی و مداخله: آسیب‌شناسان گفتار و زبان باید ارزیابی را با درنظرگرفتن تفاوت در خانواده ها، فرهنگ ها، زبان ها، و منابع  اولویت بندی کنند. . آسیب‌شناسان گفتار و زبان باید از افرادی که با بیمار ارتباط دارند جهت تشخیص عملکردهای ارتباطی پنهان و طراحی محیطی برای تشویق رفتارهای مطلوب بیمار استفاده کنند.
آسیب‌شناسان گفتار و زبان باید به ارزیابی موارد زیر بپردازند:

الف) آغاز یک ارتباط با دوستان (آیا قادر است در یک ارتباط دوطرفه شروع کننده گفتار یا ارتباط باشد؟ـ م)
ب) درک ارتباطات کلامی و غیر کلامی در زمینه‌های اجتماعی، علمی، و ...
ج) ارتباط در محدوده وسیعی از عملکردهای اجتماعی که دوستی ها و شبکه‌های ارتباطی در اجتماع را گسترش می‌دهد
د) توانائیهای کلامی و غیرکلامی در ارتباط، از جمله اشارات طبیعی، سخنرانی، علائم، عکس، کلمات نوشته شده، و توانمندیهای دیگری که سیستم‌های ارتباطی فرد را به چالش می‌کشد.
ه) داشتن سواد و آموزش دانشگاهی و توانائیهای فوق برنامه (مثل ورزش ـ م)  و فعالیت های حرفه ای

4.همکاری با خانواده: آسیب‌شناسان گفتار و زبان باید با خانواده ها در ارزیابی و مداخله ای فرد مبتلا به ASD  مشارکت داشته باشد. چراکه یک برنامه اثرگذار خانواده را درگیر برنامه خواهد کرد. آسیب‌شناسان گفتار و زبان باید زمینه‌های آموزش و پرورش و هماهنگی در ارائه خدمات و برنامه حمایتی و مشاوره خانواده ها را فراهم کند.

5. همکاری با ارگانها: آسیب‌شناسان گفتار و زبان باید علاوه بر  همکاری با خانواده های افراد مبتلا به ASD، با گروهای مختلفی چون  پرسنل حمایتی توانبخشی، و سرمایه گذاران برای شناسایی اولویت ها و ایجاد اتفاق نظر در طرح خدمات و کسب نتیجه نهایی ارتباط داشته باشد.

6. توسعه حرفه ای: آسیب‌شناسان گفتار و زبان باید به عنوان مربیان و کارآموزان در طرح‌های آموزشی (که برای آماده سازی و بالا بردن دانش و مهارت های حرفه ای جهت ارائه خدمات برای افراد مبتلا به ASD تشکیل می‌شود) شرکت کنند.

7. پژوهش: آسیب‌شناسان گفتار و زبان باید با آگاهی از  پژوهش‌های جدید و  شرکت در  پژوهش‌ها و پیشبرد پایه آگاهی خود از ماهیت ناتوانی، غربالگری، تشخیص، شاخص های پیش آگهی، ارزیابی، درمان، و ارائه خدمت به افراد با ASD آگاه باشند.

8. پشتیبانی و حمایت: آسیب‌شناسان گفتار و زبان باید نقش مهمی را به عنوان یک نیروی حمایتی از افراد مبتلا به ASD ایفا کنند بگونه‌ای که  ارتقاء در مهارت های ارتباطی اجتماعی منجر به استقلال بیشتر در خانه، مدرسه، محل کار، و محیط جامعه و مشارکت بیشتر در شبکه های اجتماعی ‌شود.

گفتاردرمانگران با درک اهمیت مشارکت خانواده  و همکاری با متخصصین و گروهها، و آموزش به سایر همکاران خود، چون حلقه خدماتی عمل کرده، و ارائه خدمات را به نحو شایسته ای انجام دهند. آسیب‌شناسان گفتار و زبان باید خدمات را بگونه‌ای ارائه کنند که نتایج عملکردی و معنی داری ایجاد شود. بنابراین، وقتی گفتاردرمان می‌بیند اهداف درمانی تاثیری در محیط طبیعی فرد مبتلا ندارد باید از ارائه آنها خودداری کند (برنامه درمانی زمانی مناسب است که فرد بتواند تاثیر آن را در محیط طبیعی خارج از محیط درمانی تجربه کند ـ م)، آسیب‌شناسان گفتار و زبان باید اطمینان حاصل کنند که هر گونه خدمات به نتایج عملکردی و معنی دار، گره خورده است و فعالیتهایی را در برنامه خود قرار دهند که مربوط به محیط های یادگیری طبیعی فرد باشد.

منابع:

انجمن گفتار و زبان و شنوایی آمریکا. (2001). محدوده عمل در آسیب شناسی گفتار و زبان. نویسنده: دکترراکویل

انجمن گفتار و زبان و شنوایی آمریکا. (2003). نظامنامه‌ی اخلاق (تجدید نظر شده). ضمیمه، صفحات23، 13-15.

انجمن گفتار و زبان و شنوایی آمریکا. (2004). الگوهای عملی اصلی برای حرفه‌ی آسیب شناسی گفتار و زبان.
http://www.asha.org/policy

مترجم: رضا مسعودی بیدگلی (آسیب‌شناس گفتار و زبان)

رضا مسعودی بیدگلی
فارغ التحصیل سال 1377 از دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی ایران
مطالب اخیر:
کدهای اضافی کاربر :